چو تیرش از جگرپاره پاره می گذرد

خراش دل ز سبک دستی کرشمه او

به نیم چشم زدن از شماره می گذرد

دلم بر آتش غیرت کباب می گردد

ز رخش صبر و شکیبائی آن گزیده سوار

پیاده می کندم چون سواره می گذرد

مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور