پیاده می کندم چون سواره می گذرد

دلم بر آتش غیرت کباب می گردد

چو تیرش از جگرپاره پاره می گذرد

ز رخش صبر و شکیبائی آن گزیده سوار

مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور

که تیر آه من از سنگ خاره می گذرد

تو ای طبیب ازین گرمتر گذر قدری