مشو به سنگدلیهای خویشتن مغرور

چو تیرش از جگرپاره پاره می گذرد

ز رخش صبر و شکیبائی آن گزیده سوار

پیاده می کندم چون سواره می گذرد

که تیر آه من از سنگ خاره می گذرد

تو ای طبیب ازین گرمتر گذر قدری

بر آن مریض که کارش ز چاره می گذرد