بر زبان محتشم صد شکوه بود از هجر تو

مرغ غم را بر سر ما بی پر و بی بال کرد

آن چنان حالم دگرگون شد که جان دادم به باد

زان نوید بیگمانم چون صبا خوشحال کرد

مژده وصلت ز بس خوشحالی او را لال کرد