مرغ غم را بر سر ما بی پر و بی بال کرد

بی گمان دولت به میدان رخش سرعت می جهاند

در جنیبت بردنش هرچند دور اهمال کرد

آتش ما را چو مرغ نامه آور ساخت تیز

آن چنان حالم دگرگون شد که جان دادم به باد

زان نوید بیگمانم چون صبا خوشحال کرد

بر زبان محتشم صد شکوه بود از هجر تو