آتش ما را چو مرغ نامه آور ساخت تیز

لیک آخر کار خود بخت سریع اقبال کرد

بی گمان دولت به میدان رخش سرعت می جهاند

در جنیبت بردنش هرچند دور اهمال کرد

مرغ غم را بر سر ما بی پر و بی بال کرد

آن چنان حالم دگرگون شد که جان دادم به باد

زان نوید بیگمانم چون صبا خوشحال کرد