در وادی عشق تو مرا بیشتر آورد

در بادیه سیل مژه ام خار دمایند

تا ناقه او بر من مسکین گذر آورد

هرچند فلک طرح جفا بیشتر انداخت

امید که از شاخ وصالت نخورد بر

ای نخل مراد آن که مرا از تو برآورد

بر محتشم از چشم خوشت چون نظر افتاد