بر محتشم از چشم خوشت چون نظر افتاد

در وادی عشق تو مرا بیشتر آورد

امید که از شاخ وصالت نخورد بر

ای نخل مراد آن که مرا از تو برآورد

خوش حوصله ای داشت که تاب نظر آورد