ای نخل مراد آن که مرا از تو برآورد

هرچند فلک طرح جفا بیشتر انداخت

در وادی عشق تو مرا بیشتر آورد

امید که از شاخ وصالت نخورد بر

بر محتشم از چشم خوشت چون نظر افتاد

خوش حوصله ای داشت که تاب نظر آورد