تشنه خون مرا از خون من می پرورد

بهره ای از دامنم خار است از آن گل پیرهن

گرد خرمن بین که اندر گل سمن میپرورد

می دهد از اشگ سرخم آب تیغ خویش را

عشق در هر آب و گل حالی دگر دارد از آن

محتشم جان می گدازد غیر تن می پرورد