در قبول آهسته چشم آن دلستان برهم زند

چون کند نازش کمان دلبری را چاشنی

قلب صد خیل از صدای آن کمان برهم زند

از دو لب خوش آن که من جویم به ایما بوسه ای

کس چه می دانست کز طفلان اندک دان یکی

کشور دانائی صد نکته دان برهم زند

عقل کی می گفت کاید مهر پرور کودکی