می کند ایما که آن یوسف ز کنعان می رود

باز خواهم غوطه زد در خون که از بحر درون

سوی چشمم ابر خون باری شتابان می رود

باز دست از دیده خواهم شست گز عیب کسان

باز محکم می شود با درد پیمان دلم

کاینچنین بردم گمان کان سست پیمان می رود

باز لازم شد وداع جان که هردم هاتقی