باز لازم شد وداع جان که هردم هاتقی

می کند ایما که آن یوسف ز کنعان می رود

باز محکم می شود با درد پیمان دلم

کاینچنین بردم گمان کان سست پیمان می رود

با دلم آهسته می گوید که جانان می رود

باز درخواب پریشان دیدنم شب تا به روز

چون نباشم کز کف آن زلف پریشان می رود