با دلم آهسته می گوید که جانان می رود

باز محکم می شود با درد پیمان دلم

کاینچنین بردم گمان کان سست پیمان می رود

باز لازم شد وداع جان که هردم هاتقی

باز درخواب پریشان دیدنم شب تا به روز

چون نباشم کز کف آن زلف پریشان می رود

محتشم در عشق رفت آن صبر و سامانی که بود