محتشم در عشق رفت آن صبر و سامانی که بود

با دلم آهسته می گوید که جانان می رود

باز درخواب پریشان دیدنم شب تا به روز

چون نباشم کز کف آن زلف پریشان می رود

بخت اکنون از من بی صبر و سامان می رود