که سخت این بار از آن راه بیابان دیر می آید

سواری تند در جولان و شوری نیست در میدان

چرا آن شهسوار افکن به میدان دیر می آید

مگر از سیل اشگم پای قاصد در گلست آنجا

همانا باد هم خوش کرده منزلگاه جانان را

که بر بالین این بیمار گریان دیر می آید

تو را انگشت همدم کافت جان تو زود آمد