همانا باد هم خوش کرده منزلگاه جانان را

چرا آن شهسوار افکن به میدان دیر می آید

مگر از سیل اشگم پای قاصد در گلست آنجا

که سخت این بار از آن راه بیابان دیر می آید

که بر بالین این بیمار گریان دیر می آید

تو را انگشت همدم کافت جان تو زود آمد

مرا این می کشد کان آفت جان دیر می آید