مرا این می کشد کان آفت جان دیر می آید

همانا باد هم خوش کرده منزلگاه جانان را

که بر بالین این بیمار گریان دیر می آید

تو را انگشت همدم کافت جان تو زود آمد

برای میهمانی می کنم دل را کباب اما

دلم بسیار می سوزد که مهمان دیر می آید

تو داری محتشم ز آشوب دوران کلفتی منهم