تو را انگشت همدم کافت جان تو زود آمد

که سخت این بار از آن راه بیابان دیر می آید

همانا باد هم خوش کرده منزلگاه جانان را

که بر بالین این بیمار گریان دیر می آید

مرا این می کشد کان آفت جان دیر می آید

برای میهمانی می کنم دل را کباب اما

دلم بسیار می سوزد که مهمان دیر می آید