در رهش افروخت اقبال از گیاه تر چراغ

گر برم نام وفا باید زبان من برید

خلعت عشاق را می داد خیاط ازل

بر تن من خلعت از خاکستر گلخن برید

در شب تار آن که راه وادی ایمن برید

کی بریدی متصل از دوستدار خویش دست

گر توانستی زبان طعنه دشمن برید