چون به راه آثار من ناگه نمود از دود آه

در کمانها تیرهای دل شکاف سینه سوز

پیش روی تابناکش کوههای عقل و صبر

در گداز از بی ثباتی ها چو برف اندر تموز

پیش چشم نیم بازش چون گیاه نیم سوز

دست مخمورانه ای از ناز بردوشم فکند

کامشب از دهشت به دست رعشه دوشم هنوز