آن قدر تاب ز گیسوی تو دارم که مپرس

سر به زانوی خیال تو هلالی شده ام

آن قدر میل به ابروی تو دارم که مپرس

از خم موی توام رشته جان میگسلد

صدره از هوش روم چون رسد از کوی تو باد

آن قدر بیخودی از بوی تو دارم که مپرس

جانم از شوق رخت دیر برون می آید