صدره از هوش روم چون رسد از کوی تو باد

آن قدر میل به ابروی تو دارم که مپرس

از خم موی توام رشته جان میگسلد

آن قدر تاب ز گیسوی تو دارم که مپرس

آن قدر بیخودی از بوی تو دارم که مپرس

جانم از شوق رخت دیر برون می آید

انفعال آن قدر از روی تو دارم که مپرس