در تب عشق به جان کندن هجران شده ام

تابها دارم از آن زلف پریشان که مپرس

از بتان حال دل گمشده می پرسیدم

خنده ای کرد نهان آن گل خندان که مپرس

ناامید آن قدر از پرسش جانان که مپرس

محتشم پرسد اگر حال من آن سرو بگو

هست لب تشنه پابوس تو چندان که مپرس