گفتم که در آن تنگ شکر جای سخن نیست

زان جوهر جان دور که در پیرهنستش

شیرین همه ناز است ولی ناز دل آشوب

از گوشه چشمی است که با کوهکنستش

رنجید همانا که درین هم سخن استش

در سینه گرمم دل آواره در آن کوی

مرغیست که درآتش سوزان وطنستش