ناز کافتاده به دنباله چشم سیهش

آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش

می گدازد جگر شیر ز طرز نگهش

از بدآموزی آن غمزه نمی گردد سیر

دو جهان گشته به حسنی که اکر در عرصات

به همان حسن درآید گذرند از گنهش

مه جبینی ز زمین خاسته کز قوت حسن