به همان حسن درآید گذرند از گنهش

از بدآموزی آن غمزه نمی گردد سیر

ناز کافتاده به دنباله چشم سیهش

دو جهان گشته به حسنی که اکر در عرصات

مه جبینی ز زمین خاسته کز قوت حسن

پنجه در پنجه خورشید فکند است مهش

وای بر ملک دل و دین که شد آخر ز بتان