به نوگلی نگرانم که می دمد چو گیاه

پری وشی دل دیوانه می کشد سویش

که نیست حد بشر سیر دیدن رویش

کرشمه از در و دیوار گلشن کویش

هنوز تیغ نیالوده تیز دستی بین

که موج خون ز زمین می رسد به بازویش