من گمراه عشق و محنت او تازه اسلامم

درین فکرم که چون خواهم فکندن چشم بر رویش

امان می خواهم از کثرت که گویم یک سخن با او

زبانم تا به سحر غمزه بندد چشم جادویش

به جرم توبه ام شاید نسوزد آتش خویش

کند بختم ز شادی صد مبارکباد اگر از نو

نهد داغ غلامی بر جبینم خال هندویش