یار عشق دیگران را گر ز من کردی قیاس

در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلک

نام ننگ آمیز من از لوح هستی ساز حک

ساختی با خاک یک سان عاشقان را یک به یک

هرکه شد پروانه شمعی و سر تا پا نسوخت

بایدش در آتش افکندن اگر باشد ملک