ساختی با خاک یک سان عاشقان را یک به یک

در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلک

نام ننگ آمیز من از لوح هستی ساز حک

یار عشق دیگران را گر ز من کردی قیاس

هرکه شد پروانه شمعی و سر تا پا نسوخت

بایدش در آتش افکندن اگر باشد ملک

دی که خلقی را به تیر غمزه کردی سینه چاک