به رندی سر برآوردم به رسوائی سمر گشتم

من شیدا چرا از عقل و دین یک باره برگشتم

ز استغنا نمی گشتم به گرد کعبه لیک آخر

سگ شوخی شدم از شومی دل در به در گشتم

سرم چون گوی می باید فکند از تن به جرم آن