ز راه عشق بر می گشتم آن رعنا دچارم شد

به باغ عاشقی از سر گل دیوانگی چیدم

دلم زان آفت جان بود فارغ وز بلا ایمن

ز آفت دوستی باز آن بلا برخود پسندیدم

ازان راهی که می رفتم پشیمان بازگردیدم

هنوزم با نهال قامتش باقیست پیوندی

که هرجا دیدم او را جلوه گر چون بید لرزیدم