هنوزم با نهال قامتش باقیست پیوندی

ز آفت دوستی باز آن بلا برخود پسندیدم

ز راه عشق بر می گشتم آن رعنا دچارم شد

ازان راهی که می رفتم پشیمان بازگردیدم

که هرجا دیدم او را جلوه گر چون بید لرزیدم

چنان ترسیده ام از غمزه مردم شکار او

که هرگاه آن پری در چشمم آمد چشم پوشیدم