من جیب خود نه دامن افلاک بر درم

خواهد به یاد رخش تو دادن شناوری

سیلی که سر برآورد از دیده ترم

گر بر من آستین نفشاند حجاب تو

ای دوستان چه سود که درد مرا دواست

صبری که من گمان به دل خود نمی برم

گو برگ عمر رو به فنا محتشم که هست