به جان خلق آتش در زند چون برزند دامن

هم از تندی هم از تمکینش تا آگه شوی بنگر

محرف بستن تیغ و ملایم راندن توسن

سر آن شمع فانوس حیا گردم که از شوخی

به آن رخسار گندم گون جمالت راست بازاری

که قرص آفتاب آنجا نمی ارزد به یک ارزن

تو هرجا بگذری از سینه ها آتش برافروزی