به آن رخسار گندم گون جمالت راست بازاری

محرف بستن تیغ و ملایم راندن توسن

سر آن شمع فانوس حیا گردم که از شوخی

به جان خلق آتش در زند چون برزند دامن

که قرص آفتاب آنجا نمی ارزد به یک ارزن

تو هرجا بگذری از سینه ها آتش برافروزی

برآید بوی یک گلشن ولی با دود صد گلخن