که قرص آفتاب آنجا نمی ارزد به یک ارزن

سر آن شمع فانوس حیا گردم که از شوخی

به جان خلق آتش در زند چون برزند دامن

به آن رخسار گندم گون جمالت راست بازاری

تو هرجا بگذری از سینه ها آتش برافروزی

برآید بوی یک گلشن ولی با دود صد گلخن

ز بس کز اتحاد معنوی آمیختم با تو