آرد چو غمزه ات به کشاکش کمان حسن

ز آمد شد خیال تو در شاه راه چشم

از یکدگر نمی گسلد کاروان حسن

از تیر عشق اهل زمین پر برآورند

خوبی به غایتی که زلیخا نمی برد

در جنب خوبی تو به یوسف گمان حسن

چندان نیافریده دل اندر جهان مرا