در جنب خوبی تو به یوسف گمان حسن

از تیر عشق اهل زمین پر برآورند

آرد چو غمزه ات به کشاکش کمان حسن

خوبی به غایتی که زلیخا نمی برد

چندان نیافریده دل اندر جهان مرا

کان بت کند ببردنشان امتحان حسن

عالم ز دل تهی شد و آن مه نمی دهد