تا توانی زهر باش ای شوخ و کار قند کن

ای گل رعنا برای عندلیب بی نصیب

نیست گر بوئی به رنگی از خودت خورسند کن

تلخی شیرین لبان ناموس را خوش مایه ایست

ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروی

یک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن

کعبه مقصودی الحق سر زگمراهان مپیچ