ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروی

نیست گر بوئی به رنگی از خودت خورسند کن

تلخی شیرین لبان ناموس را خوش مایه ایست

تا توانی زهر باش ای شوخ و کار قند کن

یک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن

کعبه مقصودی الحق سر زگمراهان مپیچ

قبله حاجاتی آخر رو به حاجت مند کن