یک نفس بنشین دوای دردمندی چند کن

تلخی شیرین لبان ناموس را خوش مایه ایست

تا توانی زهر باش ای شوخ و کار قند کن

ای مسیحا دم که صد بیمار در پی میروی

کعبه مقصودی الحق سر زگمراهان مپیچ

قبله حاجاتی آخر رو به حاجت مند کن

می رود ای مادر ایام کار ما ز دست