مرا کز رنجش اغیار دایم دل گران گشتی

عجب گر سر در آرد سر و گل رخسار من با من

نمی دانم چه می گوید ز بدگویان که می گوید

به این تلخی سخن شوخ شکر گفتار من با من

چسان بینم که باشد سر گران دل دار من با من

دل زارم چو برد آن شوخ و شد بیگانه دانستم

که می کرد آشنائی از پی آزار من با من