جبین پرچین و دل پرکین سبک کام و گران تمکین

گره گردیده حرفی در دل او گوئیا از من

زبانش خامش از شرم ولبش در جنبش از خوبی

نمی دانم چه در دل دارد آن کان حیا از من

ز پیشم رفت تا در خاطرش باشد چها از من

مرا هم راز چون با غیر دید و لب گزید آن بت

ندانستم که پاس راز او می داشت یا از من