ز پیشم رفت تا در خاطرش باشد چها از من

زبانش خامش از شرم ولبش در جنبش از خوبی

نمی دانم چه در دل دارد آن کان حیا از من

جبین پرچین و دل پرکین سبک کام و گران تمکین

مرا هم راز چون با غیر دید و لب گزید آن بت

ندانستم که پاس راز او می داشت یا از من

چنان بی اعتبارم پیش او کز بهر خونریزم