مرا هم راز چون با غیر دید و لب گزید آن بت

نمی دانم چه در دل دارد آن کان حیا از من

جبین پرچین و دل پرکین سبک کام و گران تمکین

ز پیشم رفت تا در خاطرش باشد چها از من

ندانستم که پاس راز او می داشت یا از من

چنان بی اعتبارم پیش او کز بهر خونریزم

کشد تیغ جفا گر بشنود نام وفا از من