کرده استغنای عشقم بی نیاز از ناز او

می شوم غمگین اگر سوی خود آوازم کند

زان که می ترسم رقیبی بشنود آواز او

با وجود آن که یک نازش به صد جان می خرم

تیر او مرغیست دست آموز و مرغ روح ما

چون دل طفلان به پرواز است از پرواز او

هر کرا بینم که دم گرمست ازو ایمن نیم