کوه کن را می کند از شکوه شیرین خموش

باکی از مرد ندارد غمزه بی باک او

بخت کوس مقبلی زد کز قضا شد نامزد

همچو من آلوده دامانی به عشق پاک او

در وفا اسراف من در مرحمت امساک او

جان که می لرزید دایم بر سر جسم ضعیف

برق عشق آتش زد اکنون در خس و خاشاک او