به جگر گوشه ای برون آ تو

از همه دلبران شکیبم اگر

بگذاری مرا شکیبا تو

دادم ای صبر گونه دل را

زاهدا کافرم اگر بی عشق

بهره داری ز دین و دنیا تو

چند گوئی که عاشقی گنه است